Tuesday, 24 April 2012

குழந்தைகள் மீதான வன்முறை!


குழந்தைகள் மீதான வன்முறை!

அ. வெண்ணிலா

First Published: 24 Apr 2012 04:52:04 AM IST

கோடை விடுமுறை தொடங்கிவிட்டது. ஒழுங்குக்கு உள்பட்ட பள்ளி வாழ்க்கை, தேர்வு, வீட்டுப் பாடங்களில் இருந்து குழந்தைகள் தாற்காலிக விடுதலை பெறுகிறார்கள். ஒவ்வொரு கோடை விடுமுறையிலும் குழந்தைகள் புதியவர்களாகிறார்கள். கொஞ்சம் கறுத்துப் போகிறார்கள். உயரம் கூடிவிடுகிறார்கள்.

உற்சாகம் கொப்பளிக்கும் குழந்தைகளின் கோடை விடுமுறையை எப்படிச் செலவிடுவது என்ற கவலை பெற்றோர்க்கும், குழந்தைகளுக்கும் உண்டு. கோடை வகுப்புகளில் சேர்தல், சைக்கிள், இரு சக்கர வாகனம் பழகுதல், தையல் தொடங்கி கணினி வரையான பயிற்சி வகுப்புகளில் சேருதல், சுற்றுலா செல்லுதல், உறவினர் வீடுகளுக்குச் செல்லுதல் வரை ஏராளமான திட்டங்கள் இருக்கும் ஒவ்வொரு வீட்டிலும்.

குழந்தைகளின் தீர்மானங்களைவிட, வழக்கம்போல் பெரியவர்களே தீர்மானிப்பார்கள். இருபதாண்டுகளுக்கு முந்தைய பெற்றோர்களுக்கு, குழந்தைகளை நோய்நொடி இன்றி வளர்த்துவிட்டாலே போதுமென்றிருந்தது. கொஞ்சம் படிக்க வைத்துவிட்டால் பிழைத்துக் கொள்வார்கள் என்ற நம்பிக்கையும் இருந்தது.

இன்றைக்குள்ள பெற்றோர்களின் பதற்றமும் பரிதவிப்பும் வேறு. தங்களுடைய பொருளாதார நிலையைத் தாண்டி, குழந்தைகளை நன்றாகப் படிக்க வைக்க நினைக்கிறார்கள்.

தங்களுக்குக் கிடைக்காத அத்தனையும் தங்கள் குழந்தைகளுக்குக் கிடைத்துவிட வேண்டும் என்ற பேராவல், குழந்தைகளின் மேல் எல்லாவற்றையும் திணிக்கச் செய்கிறது.

தம் குழந்தைக்குத் தெரியாமல் உலகத்தில் ஒன்றும் இருக்கக் கூடாது என்ற அர்த்தமற்ற வேகம், நடுத்தர வர்க்கப் பெற்றோரின் நோயாய் இருக்கிறது. விளைவு, குழந்தைகள் ஆசை ஆசையாகக் கனவு கண்டு கொண்டிருக்கும் விடுமுறை நாள்களை இவர்கள் இன்னொரு பள்ளிக்கூட நாள்களாக்கிவிடத் திட்டமிடுகிறார்கள்.

அவரவர் வாழ்கின்ற பகுதியில் என்னென்ன வகுப்புகள் நடைபெறுகின்றனவோ, அத்தனையிலும் குழந்தைகளைச் சேர்க்க விரும்புகிறார்கள். திருவிழாக் காலங்களில் திடீரென முளைக்கும் விதவிதமான கடைகளைப்போல், கோடையில் குழந்தைகளைக் கட்டிப்போட எத்தனையோ வகுப்புகள், சிறுநகரங்களிலும் பெருநகரங்களிலும் தொடங்கப்படுகின்றன.

ஆர்வமுள்ள குழந்தைகள், தங்களுக்குப் பிடித்த வகுப்புகளுக்குச் சென்று திறமையை வளர்த்துக் கொள்வது தவறில்லை. எல்லாம் தெரிந்து கொண்டால், எதிர்காலத்துக்குப் பயன்படும் என்று குழந்தையின் விருப்பம், திறமை பற்றிய புரிதலற்று, எல்லா வகுப்புகளுக்கும் குழந்தைகள் அலைக்கழிக்கப்படுகிறார்கள்.

போட்டியான உலகத்தில் குழந்தை எப்படியும் பிழைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற பெற்றோரின் தவிப்பு ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியதே. ஆனால், தன் குழந்தையின் தனித்திறமை என்ன, ஆர்வம் என்ன, குழந்தை விரும்புகிறதா, இல்லையா என்பதை பெற்றோர்கள் சிந்திக்கிறார்களா? நாம் விரும்புகிறோம் என்பதற்காகவே குழந்தைகள் கட்டாயம் செய்யவேண்டும் என்பது மிகப்பெரிய வன்முறை அல்லவா?

பிறந்து வளரத் தொடங்குகிற குழந்தை அம்மா, அப்பா என்று உச்சரிக்கத் தொடங்கும்பொழுதே, பல பெற்றோர்கள் கேட்கிற கேள்வி, நீ என்னவாகப் போகிறாய்? இரண்டு, மூன்று வயதுக் குழந்தை இந்தக் கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்லும்? வாயைப் பெரிதாகத் திறந்து சிரிப்பொன்றை உதிர்க்கும். உடனே நாம் பதில் கூறுவோம், டாக்டராகத்தானே, எஞ்சினியராகத்தானே, கலெக்டராகத்தானே?

சிறுவயதில் லட்சிய தாகத்தை விதைப்பது அவசியமே. ஆனால், குழந்தை வளர்ந்து, பரந்து விரிந்த இவ்வுலகைப் புரிந்து, தன் வாழ்வைப் பற்றிச் சிந்திக்கத் தொடங்கும்பொழுது, குழந்தையல்லவா தீர்மானிக்க வேண்டும், தான் என்னவாக வேண்டும் என்று. குழந்தைகளின் மேல் நம்பிக்கை வைப்பது நம்மால் இயலாத ஒன்று. காரணம், குழந்தைகளுக்கு ஒன்றும் தெரியாது என்ற அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் நாம்.

நாம் வரித்துக்கொண்ட லட்சியத்துக்காக, குழந்தைகளை ஓடச் செய்து, நாமும் உடன் ஓடி, வாழ்நாள் முழுவதும் நாம் விரும்பிய வாழ்வைக் குழந்தைகளை வாழச் செய்யக் கூடாது. நம் குழந்தை என்னவாக மாறப் போகிறது என்பதை குழந்தையே தீர்மானிக்கட்டும். தன் விருப்பத்துக்கும், ஆற்றலுக்கும் ஏற்ற வாழ்வைக் குழந்தை தேர்வு செய்யட்டும். தேர்வு செய்வதற்கான தெளிவையும், துணிவையும் கொடுக்கும் களமாகப் பெற்றோர்கள் இருப்போம்.

நடக்கத் தொடங்கும் குழந்தையைத் தனித்துவிட்டு, அது சுவரைப் பிடித்தோ, தனித்தோ, தட்டுத் தடுமாறி விழுந்து எழுந்து நடப்பதைத் தள்ளியிருந்து பார்ப்பதைப்போல், வளர்ந்த குழந்தையை நம் தோளில் இருந்து இறக்கிவிடுவோம். பெற்றோர்களில் 90 சதவிகிதம் பேரின் குடும்ப வாழ்வு, வேலை எல்லாமே அவர்களின் பெற்றோர் தீர்மானித்ததே; "என்ன செய்வது? காலத்தை ஓட்ட வேண்டியதுதான்' என கடமைக்கு வாழ்ந்துகொண்டிருப்பவர்களே. கடமைக்கு வாழாமல், அரிய இந்த மானுட வாழ்வை விரும்பி வாழச் செய்வோம். இயந்திரங்களின் வழி அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் அறிவுக்குச் சமமாகவோ, கூடுதலாகவோ, உறவுகளுடனான வாழ்வியல் அனுபவத்தை உண்டாக்குவது மிக அவசியம். கோடை விடுமுறை, அசலான வாழ்வை அறியச் செய்வதற்கான பொற்காலம்.

இன்றைய தலைமுறை குழந்தைகளுக்கு, தாத்தாவின் பெயரைக் கடந்து, அடுத்த தலைமுறை தெரிவதில்லை. இருக்கின்ற தாத்தா பாட்டிகளின், குடும்பத்தின் மூத்தவர்களின் உதவியுடன், தங்களுடைய குடும்ப வரலாறை அறிந்துகொள்ளச் செய்யலாம். அவரவர் தலைமுறையில், முக்கிய ஆளுமைகளோ சிறப்பான அறிவுத்திறன் கொண்டவர்களோ இருந்திருக்கக்கூடும். அவர்களைப் பற்றிய விவரங்களைக் குழந்தைகளை விட்டுக் கண்டறியச் செய்யலாம்.

நாட்டின் வரலாறு எழுதுவதற்கு மிகப்பெரிய வரலாற்றாசிரியர்கள் தேவைப்படலாம். அவரவர் குடும்பத்தின் வரலாற்றை எழுதுவதற்கு, அக்குடும்பத்தின் இளைய தலைமுறையினரைவிடத் தகுதியானவர் வேறு யார் இருக்க முடியும்? குழந்தைகள் தாத்தா பாட்டிகளின் கதையுலகத்துக்குள் செல்வதுடன் கதைகளின் வழியே வரலாற்றையும் அறிய முடியும். தொலைக்காட்சி, திரைப்பட முகங்கள் தகர்ந்து, குழந்தைகளின் கனவில் நிஜ கதாநாயகர்கள் வலம் வரலாம்.

ஒவ்வொரு குடும்பத்துக்கும் ஒரு குல தெய்வம் நிச்சயம் இருக்கும். எல்லா வேண்டுதல்களும், குல தெய்வத்துக்கே என்றாலும், பெரியவர்கள் பலருக்கே அக்குல தெய்வத்தின் வரலாறு தெரியாது. விடுமுறையில் குழந்தைகளைக் குலதெய்வக் கோயில்களுக்கு அழைத்துச் செல்லலாம். குல தெய்வத்தின் வரலாற்றைக் கேட்டறியச் செய்வதன் மூலம், ஓர் ஊரின், ஒரு காலத்தின், ஒரு குடும்பத்தின் வரலாற்றைக் குழந்தைகள் அறிந்துகொள்ளும்.

கடவுளின் வழி சமூக வரலாற்றை அறிந்துகொள்ள சிறு தெய்வங்களைப் பற்றிச் சொல்வதுதான் எளிய, சிறந்தவழி. இன்றைய குழந்தைகளுக்கு அறிமுகமான உறவினர்கள் மிகக் குறைவே. அம்மா}அப்பாவைக் கடந்து, தாத்தா}பாட்டியைத் தெரியும். வேறெந்த நெருக்கமான உறவுகளையும் குழந்தைகள் அறிய முடிவதில்லை.

காரணம், நம்முடைய இடம்பெயர்ந்த வாழ்க்கை முறையே. கோடை விடுமுறையில் உறவினர்களுடன் பழக விடும்போது குழந்தையின் தனிமை நீங்கும்; மாறுபட்ட வாழ்க்கை அனுபவத்தையும் உள்வாங்கும்.

குழந்தைகள் இன்றைக்கு மிகப்பெரிய தனிமையில் உள்ளார்கள். மிகக் குறிப்பாக நகரத்துக் குழந்தைகள், அடுக்ககங்களில் வாழும் குழந்தைகள் விளையாடுவதைப் பார்த்தால் மனம் பதற்றப்படும்; கவலை அதிகரிக்கும்.

கிரிக்கெட் மட்டையை வைத்துக்கொண்டு ஒரு குழந்தை, பந்தை சுவரில் அடிக்கும், சுவர் பந்தைத் திருப்பும். குழந்தை பந்தை எதிர்கொள்ளும். இப்படியாக குழந்தையும் சுவரும் பந்து விளையாடும் காட்சியைப் பலரும் காண நேர்ந்திருக்கலாம். எவ்வளவு பெரிய துக்கம் இக்காட்சி.

மனசின் தனிமை கரைந்தோட குழந்தைகளை உறவினர்களுடன் பழக விடலாம். (இதனால் உண்டாகும் உள்ளூர் பிரச்னைகள் தனி) குழந்தை இயற்கையின் ஓர் அங்கம். குழந்தை வளர வளர இயற்கையிலிருந்து அன்னியப்படுத்தப்படுகிறது.

கிராமத்தில் உள்ள அநேகக் குழந்தைகளுக்குக்கூட இயற்கை வாழ்வின் முழுமையான அனுபவம் கிடைப்பதில்லை. நகரத்துக் குழந்தைகளைப் பற்றி சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை.

இயற்கையுடனான அவர்களுடைய தொடர்பு மிகக்குறைவு. சூரிய உதயத்தையும் நட்சத்திரங்கள் கொட்டிக் கிடக்கும் இரவையும், மின்விசிறிக்கு வெளியேயும் காற்று தரும் மரங்களையும், குழந்தைகள் உணரச் செய்யலாம்.

வீட்டுக் குளியலறையில் ஒரு வாளி தண்ணீரில் குளித்து, குடிக்கும் குழந்தைகளை, வாய்க்காலிலும் ஆற்றிலும், கிணற்றிலும் குளிக்கப் பழகலாம். (தண்ணீர் இருந்தால்) செல்லமாய் மீன்கள் கால்களைக் கொறிக்கும் சிலுசிலுப்பான அனுபவத்தைச் சொல்லலாம்.

உப்பும் உறைப்புமான ஒரு வாழ்க்கை நமக்கிருக்கிறது என்ற வேரை குழந்தைகளுக்குக் காட்ட வேண்டும். வாழ்க்கை நகரங்களை நோக்கி நம்மை விரட்டியடித்திருந்தாலும், நம்மின் வேர்கள், ஏதோ ஒரு மரத்தின் கீழ் நீர்க் கசிவைப் போல் ஈரமாயிருப்பதை நம் குழந்தைகள் உணர வேண்டும்.

பெற்றோர்கள் இருவருமே வேலைக்குச் செல்கின்ற இக்காலத்தில் இவையெல்லாம் சாத்தியமா என்ற கேள்வி எழலாம். நம் விருப்பங்களுக்காகத்தான் குழந்தைகள் என்ற எண்ணத்தை, குழந்தைகளுக்காகத்தான் நாம் என்பதன் உண்மையான பொருளை உணர்ந்தால் நிச்சயம் முடியும்.

குழந்தைகள் அவரவர் அறிவுத்திறமை, வாய்ப்புகளுக்கேற்ப எதிர்காலத்தில் என்னவாக வேண்டுமானாலும் ஆகலாம். ஆனால், ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் சிறப்பான வாழ்வை வாழத்தெரிந்திருக்க வேண்டும். அதற்கு பெற்றோர்கள் செய்ய வேண்டியது ஒன்றே ஒன்றுதான். குழந்தைகளுக்குத் தேர்வு செய்யக் கற்றுக்கொடுங்கள்.

கற்றலும், கற்றுத்தருதலும் மன உளைச்சல் மிக்க செயலாக மாறியுள்ளமை நம் சமூகத்தின் நிகழ்காலத் துயரம். சுய தேர்வுடன் வரும் குழந்தைகள் நிறைந்த வகுப்பறை மன உளைச்சல்களற்ற வகுப்பறை. வகுப்பறைகள் குழந்தைகளைத் தேர்வுக்குத் தயார் செய்தது போதும். வரும் காலங்களில் வாழ்வைத் தேர்வு செய்யக் கற்றுக் கொடுக்கட்டும். 

Courtesy_

Friday, 20 April 2012

Learning Lessons: Make schooling joyful up to class XII

Learning Lessons: Make schooling joyful up to class XII

MEERA SRINIVASAN

April 20, 2012

These are students who have spent much of their childhood in a world that values nothing but high academic achievement.

These are students who have spent much of their childhood in a world that values nothing but high academic achievement.

In another month or so, we will read reports of the number of students who secured centum in mathematics, chemistry, or computer science. "My parents suspended our cable TV connection during examinations. I did my daily lessons regularly and did not go for tuitions. I thank my teachers for their support," a top rank holder will say. "I expected a total above 1,000, but did not think I would top," another will say, in apparent disbelief. After interviewing such candidates (we have been receiving mixed responses to the extent of our coverage of Plus Two results), I would invariably come back troubled.

Their academic achievement may be commendable in today's competitive context, but most of the top scorers have very similar things to say, from what they did to emerge successful to what they wish to do next – often medicine, engineering, chartered accountancy or civil services. This is not to say that these students lack creativity, but to point to one of the most disturbing impacts of the high-pressure schooling experience they have had. These are students who have spent much of their childhood in a world that values nothing but high academic achievement.

In this context, School Education Minister N. R. Sivapathy's recent announcement on the 'Tamil Nadu Curricular Framework 2012' brings some promise, for it is an opportunity to review the state's school education system in its entirety.

It is not as if Tamil Nadu has never attempted changing its approach to teaching and learning. There are periodic syllabus revisions, and more importantly, the State has seen certain progressive pedagogic interventions such as the Activity Based Learning (ABL) and Active Learning Methodologies (ALM).

All the same, the focus, particularly in higher classes, is clearly on students' achievements and their comprehension. This attitude has, besides breeding a culture of rote learning, also nurtured an atmosphere of unbelievable high pressure. Students are left disillusioned, batch after batch. For some, this 'hangover' lasts until they get out of college. Any attempt to challenge this culture of schooling has to begin at primary school. In that, the State is on the right track, with the ABL and ALM in place. The State Board is also set to adopt Continuous and Comprehensive Evaluation (CCE) from the coming academic year. But the real challenge is to carry the same spirit all through schooling, right up to the higher secondary level.

This is where Tamil Nadu is clearly in a danger zone, where competition and pressure are rather intense. Several residential schools along the Namakkal belt that are known to adopt a regimented approach to training plus two students, have, in fact, been building brand images as institutions that coach students to emerge as toppers. Their students may obtain high scores, but not many of them would have had the opportunity to experience the joy in learning and understanding. The sense of wonder they had as children would have also died a natural death by then. If the proposed curricular framework is successful in restoring that sense of wonder, in addition to equipping students to face contemporary challenges of today's highly competitive world, it will truly be a historic step.

For that purpose, Tamil Nadu will do well to reflect on the recommendations made in vision documents such as the Yashpal Committee Report (1993) on 'Learning without burden' and the more recent National Curriculum Framework (NCF) 2005, and suitably incorporate them into its own curricular framework. The NCF says 'The fact that learning has become a source of burden and stress on children and their parents is evidence of a deep distortion in educational aims and quality', and makes important recommendations, such as connecting knowledge to life outside school, and making examinations more flexible and integrating them with classroom life.

The State has now embarked upon a crucial exercise that has the potential to bring about a radical change in the school education space. The new curricular framework will be eagerly awaited.

Courtesy_

THE HINDU: Let a hundred children blossom

Let a hundred children blossom

KRISHNA KUMAR

April 20, 2012


A classroom reflecting life's diversity will benefit children of all strata while enriching teaching experience.

Now that the Supreme Court has validated the Right to Education (RTE), its success will depend on teachers. When I said this to a friend who teaches in a primary school, she said, "you are being unfair." I was startled to hear this response because what I had said was common sense. When I pointed this out to her, she said, "Common sense isn't enough to implement RTE — you need professional insight, so you need policies that allow teachers to develop insight and use it." She is right. 

For well over a century, India has treated its teachers like messengers who need not know or understand the message themselves. They occupy the lowest rung in the ladder of authority and status in the system of education. The younger the age-group they teach, the lower their own status and salary. That is why the nursery teacher has no status at all, and no university-level training course, which might explain why certain practices are good and others are bad, exists for nursery professionals.

A drill

Primary level teaching is similarly regarded as a drill devoid of intellectual effort. Delhi University stood alone when it started offering a four-year course called Bachelor of Elementary Education (B.El.Ed.) in the 1990s. Though this course has produced outstanding teachers, the Delhi government still denies them the status of trained graduate teachers. 

In its recent verdict, the Supreme Court characterised education "as a process involving many actors," starting the list with "the one who provides education," namely, the teacher. The list then goes on to include the owners of institutions, parents, the child, society, and the state. This clarity of analysis runs through the entire verdict which should become a compulsory reading for administrators and teachers alike if RTE is to reach its ambitious goals.

Most ambitious among its objectives is the social engineering it proposes by guaranteeing at least 25 per cent share of enrolment in unaided fee-charging schools to children whose parents cannot afford the fee. This provision formed the focus of the petition the Supreme Court has now disposed of with its majority verdict. The petitioners had challenged the provision arguing that reserving 25 per cent seats, that too without the freedom to screen, implies an unwarranted curtailing of the autonomy of unaided private institutions. The analysis used by the Court to reject this argument is both complex and sharp. 

It shows why the right to run a private school is not absolute. The Court's logic is that Article 21A has come into being because certain Directive Principles, particularly Article 45, required the state to provide 'for' free and compulsory education for all children up to the age of 14. The preposition 'for' is important, says the verdict, because it is in response to the Directive Principles that the new law has established the manner in which the state has decided to follow the Principles. The chosen manner covers both state and private schools. The verdict also reminds us that RTE has been woven into the Right to Life, on the ground that a life worth living must have dignity and that is what education promises to impart. 

Thirdly, the right encoded in the new law concerns children, and not institutions. Finally, RTE also covers quality as an aspect of education, not something external to it. The state has now fully admitted being a custodian of all children, so it has a right to withdraw recognition from institutions that fail to provide education in the manner stipulated by law. The provision for mixing children of different socio-economic backgrounds now defines what education is.

Upset and startled

This is as clear as it can be. Yet, one can understand why private schools are upset and startled. One simple reason is habit. Unaided schools have been used to thinking that they can isolate their children from the poverty, roughness and the pain of daily life that surrounds prosperous Indians. The belief that learning needs withdrawal from the jungle of life belongs to an old, very old tradition. In the history of pedagogic theory, this view was challenged more than a century ago. 

In Europe and America, experience was recognised as the best teacher at the beginning of the 20th century, and experience meant direct exposure to the reality and diversity of the human condition. Mixed schooling was bitterly debated before it took root, and in the U.S., it had to await the pressure generated by the civil rights movement. Indian private schools, including the elite among them, are startled that they are coming under a law they did not help to formulate.

Mixed classroom

These schools have been used to seeing themselves as leaders. Their teachers are accustomed to working with a select group of children whose home environment already gives them the skills they need at school. Now, these teachers will have to cope with a mixed classroom. They will have to learn and practise new pedagogies capable of maintaining high standards in the face of India's socio-cultural diversity and economic disparity. The crucial lesson they have to learn now is that the inclusion of children belonging to the poorer sections and marginalised groups is not just good for them, but also for the remaining 75 per cent. 

This is so because classroom life will now be experientially and linguistically richer. It will be easier to illustrate complex issues with examples drawn from children's own lives. In the syllabi and textbooks developed in the wake of the National Curriculum Framework (2005), all subjects — and not just the social sciences — require understanding from multiple, often contradictory, perspectives. Peer group learning is as important as what the teacher teaches.

Indeed, the teacher's job is to nurture a classroom culture which enables children to take positive interest in differences of opinion, perceptions and life-style, in order to infuse life and meaning into knowledge.

However, the owners of unaided institutions are going to perceive their critical challenge in finances. They want to know where the funds for the free seats are going to come from. RTE stipulates that the state will subsidise the cost of reserved seats by paying to private schools an amount representing the state's per child expenditure in its own schools. Owners of high fee-charging schools argue that this amount is just not sufficient to cover the expenses that the school incurs for maintaining its quality. 

This argument contradicts the popular theory, espoused by private schools themselves, that state-run schools are of poor quality because their teachers are unaccountable. By describing the state's compensation for free seats as inadequate, the unaided private schools are conceding the point that the quality of education in state schools is hampered by paucity of funds. In order to substantiate their claim to greater efficiency, private schools must now show better outcomes with the same amount of funds per child that the state spends in its own schools.

Indeed, this may provide to private schools an opportunity to set their own priorities in order. Over the last few decades, a culture of extravagance has engulfed many of India's elite private schools. Many private schools now uninhibitedly flaunt their five-star luxuries, ranging from expensive furniture and marble floors to air conditioning and CCTVs. When you visit one of these schools, you wonder whether you are in a hotel. Their plea for sympathy over the inadequacy of state subsidy for 25 per cent free seats is a bit cloying.

It will be nice if they shift their anxiety to the challenges that RTE throws at everyone concerned with children's education — teachers, trainers, parents, state and society. For teachers, the critical issue is to absorb the new curricular and pedagogic perspective which focuses on learning in place of marks. RTE asks for continuous and comprehensive evaluation, and a ban on corporal punishment and private tuition. These are tall demands and our systemic preparation to meet them has barely begun. 

Search for short cuts has ominously surfaced in matters like the selection of distance education for teacher training and dependence on NGOs for monitoring. The state and the university system cannot any more neglect the task of regulating teacher training institutes, most of which are now in the private sector.

The RTE Act has assigned the monitoring of implementation to the National Commission for the Protection of Child Rights (NCPCR). Currently, this fragile agency has hardly any institutional capacity to look after the millions of children whose right to education and dignity has been recognised for the first time in the nation's history. 

Help from NGOs can hardly substitute a workforce of academic and legal specialists that NCPCR and its State units across the country require. 

Let us note that the Supreme Court's verdict puts the onus for the execution of RTE on the entire society and the apparatus of the state.

(The writer is Professor of Education at Delhi University and a former Director of NCERT.)

Courtesy_

Also read the related stories

Supreme Court upholds RTE Act, 2009: http://righttoeducationact.blogspot.in

Dinamani Editorial about SC Judgment on RTE Act:



Monday, 16 April 2012

Gazette Notification of Pondicherry RTE Rules, 2011

Letter for publication of Final Publication of Pondicherry RTE Rules, 2011 in Gazette at: 

Final Publication of "Pondicherry RTE Rules, 2011" is available at:

Pondicherry Govt. RTE Rules-Final Draft: 


The Right of children to Free and Compulsory Education Act has come into force from today, April 1, 2010

கல்வி உரிமைச் சட்டம் என்று பொதுவில் அறியப்படும் சிறுவர்களுக்கான இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வி உரிமைச் சட்டம், 2009



Saturday, 14 April 2012

Dinamani Editorial about SC Judgment on RTE Act

தமிழகத்தில் தனியார் பள்ளிகளில் 2 லட்சம் ஏழை மாணவர்களுக்கு இடம்

ஆ.ரகுராமன்

First Published: 14 Apr 2012 05:05:31 AM IST

சென்னை, ஏப்.13: இலவச கட்டாயக் கல்வி உரிமைச் சட்டத்தின்படி, ஏழை மாணவர்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டின் கீழ் தமிழகத்தில் வரும் கல்வியாண்டில் 2 லட்சம் பேர் தனியார் பள்ளிகளில் சேர வாய்ப்புள்ளது.

இந்த ஒதுக்கீட்டின்கீழ் சேரும் அனைத்து மாணவர்களுக்கும் கல்விச் செலவை அரசே ஏற்கும். தமிழகத்தில் இந்தச் சட்டத்தை அமல்படுத்தவும், ஏழை மாணவர்களுக்கான கல்விச் செலவுக்காகவும் மாநில அரசுக்கு 13-வது நிதிக் குழு ரூ.141 கோடி ஒதுக்கியுள்ளதாக பள்ளிக் கல்வித் துறையின் மூத்த அதிகாரி ஒருவர் தெரிவித்தார்.

இந்த மாணவர் சேர்க்கையை மே 1-ல் தொடங்க வேண்டும் என்று தனியார் பள்ளிகளுக்கு உத்தரவிடப்பட்டுள்ளது.

இலவச கட்டாயக் கல்வி உரிமைச் சட்டத்தின் படி எல்.கே.ஜி., யு.கே.ஜி., ஒன்றாம் வகுப்பு, ஆறாம் வகுப்பு ஆகிய தொடக்க வகுப்புகளில் அருகமையில் உள்ள ஏழை மாணவர்கள், சமூக ரீதியாகப் பின்தங்கிய மாணவர்களுக்கு குறைந்தபட்சம் 25 சதவீத இடங்களை தனியார் பள்ளிகள் ஒதுக்க வேண்டும்.

இந்தச் சட்டத்தை எதிர்த்து தனியார் பள்ளிகள் உச்ச நீதிமன்றத்துக்குச் சென்றன. அந்த மனுக்களை விசாரித்த உச்ச நீதிமன்றம், தனியார் பள்ளிகளில் ஏழை மாணவர்களுக்கு இடஒதுக்கீடு வழங்க வேண்டும் என்று வியாழக்கிழமை தீர்ப்பளித்தது. இதையடுத்து, தமிழகத்தில் வரும் கல்வியாண்டில் இந்தச் சட்டம் எவ்வாறு அமல்படுத்தப்பட உள்ளது என்பது தொடர்பாக பள்ளிக் கல்வித் துறையின் மூத்த அதிகாரி கூறியதாவது:

இலவசக் கட்டாயக் கல்வி உரிமைச் சட்டத்தை அமல்படுத்த தமிழக அரசு தயார் நிலையில் உள்ளது. இந்தச் சட்டம் தொடர்பான விதிமுறைகள் கடந்த ஆண்டே வெளியிடப்பட்டன. பள்ளிக் கல்வித் துறை சார்பில் விளக்கக் கையேடுகளும் வெளியிடப்பட்டுள்ளன.

சட்டம் குறித்து பள்ளிகள், பொதுமக்களுக்கு எழும் சந்தேகங்களைத் தீர்ப்பதற்காக சிறப்பு தொலைபேசி மையமும் (044-2827 8742) ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

இந்தச் சட்டம் தொடர்பாக 4 ஆயிரம் தனியார் பள்ளி முதல்வர்கள், மாவட்ட கல்வி அதிகாரிகள், மாவட்ட முதன்மைக் கல்வி அதிகாரிகள், கல்வித் துறை மூத்த அதிகாரிகள், ஆசிரியர் சங்கப் பிரதிநிதிகள், தனியார் பள்ளி நிர்வாகிகளுக்கு பயிற்சிகள் வழங்கப்பட்டுள்ளன.

கடும் நடவடிக்கை: தமிழகத்தில் இந்தச் சட்டத்தை அமல்படுத்துவதற்காக 13-வது நிதிக் குழு ரூ.141 கோடியை வழங்கியுள்ளது.

எனவே, தனியார் பள்ளிகளில் சேரும் ஏழை மாணவர்களுக்கான கல்விக் கட்டணத்தை சம்பந்தப்பட்ட பள்ளிகளுக்கு வழங்குவதில் எந்தவித சிரமும் இருக்காது. இந்த ஒதுக்கீட்டின் மாணவர் சேர்க்கை மே மாதத்தில் தொடங்கும்.

ஏழை, பின்தங்கிய மாணவர்களுக்கான இட ஒதுக்கீட்டை முறையாகப் பின்பற்றாத பள்ளிகளின் மீது சட்டப்படி கடும் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்று அவர் தெரிவித்தார்.

"ரேண்டம்' முறை: இந்த ஒதுக்கீட்டின் கீழ் தனியார் பள்ளிகளில் அதிகமான மாணவர்கள் விண்ணப்பித்தால், அந்த மாணவர்களைத் தேர்வு செய்ய "ரேண்டம்' முறையைப் பின்பற்ற வேண்டும் என தமிழக அரசு அறிவித்துள்ளது. இந்தச் சட்டத்தின் கீழ் மாணவர்களைப் பள்ளியில் சேர்ப்பதற்கு அவர்களுக்கோ, அவர்களது பெற்றோருக்கோ நேர்முகத் தேர்வு எதையும் நடத்தக் கூடாது. நேர்முகத் தேர்வு நடத்தினால் முதல்முறை ரூ.25 ஆயிரமும், அதற்குப் பிறகு ரூ.50 ஆயிரமும் அபராதம் விதிக்கப்படும்.

தனியார் பள்ளிகளுக்கு அரசு வழங்கும் கட்டணம் எவ்வளவு?

அரசுப் பள்ளிகளில் ஒரு மாணவருக்குச் செலவிடப்படும் தொகை அல்லது கட்டண நிர்ணயக் குழுவால் அந்த தனியார் பள்ளிக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்ட கட்டணம் இதில் எது குறைவோ, அந்தத் தொகையை அந்தத் தனியார் பள்ளிக்கு மாநில அரசு வழங்கும். செப்டம்பர், மார்ச் ஆகிய மாதங்களில் இரண்டு தவணைகளாக தனியார் பள்ளிகளுக்கு இந்தத் தொகை வழங்கப்படும்.

ஒவ்வோர் கல்வியாண்டிலும் தங்களது பள்ளிகளில், இந்த ஒதுக்கீட்டின் கீழ் சேர்ந்த மாணவர்களின் பட்டியலை ஜூலைக்குள் உள்ளூர் கல்வி அதிகாரிகளிடம் பள்ளிகள் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். இந்த மாணவர் சேர்க்கைக்கு கட்டணத்தைப் பெறுவதற்காக தனியார் பள்ளிகள் தனி வங்கி கணக்கைத் தொடங்க வேண்டும்.

கிராமப்புறங்களில் இடங்கள் நிரம்புமா?

தமிழகத்தில் உள்ள தனியார் பள்ளிகளில் அறிமுக வகுப்புகளில் ஒவ்வோர் ஆண்டும் சுமார் 8 லட்சம் மாணவர்கள் சேருகின்றனர். இதில் குறைந்தபட்சமாக 25 சதவீதம் பேர் என்றாலும் கூட, சுமார் 2 லட்சம் ஏழை மாணவர்கள் தனியார் பள்ளிகளில் சேரலாம்.

அரசு, அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளின் மாணவர்களுக்கு இலவசப் புத்தகங்கள், சிறப்பு ஊக்கத் தொகை, இலவச லேப்-டாப், சீருடைகள், உபகரணப் பெட்டிகள், செருப்புகள் என ஏராளமான திட்டங்களை தமிழக அரசு செயல்படுத்தி வருகிறது.

எனவே, கிராமப்புறங்களில் உள்ள தனியார் பள்ளிகளில் இந்த ஒதுக்கீட்டின் கீழ் ஏழை மாணவர்கள் அதிகமானோர் சேருவார்கள் என எதிர்பார்க்க முடியாது. அங்கெல்லாம் 25 சதவீத இடஒதுக்கீடு நிரம்பாத நிலையும் இருக்கும் என்று கல்வித் துறை அதிகாரிகள் தெரிவித்தனர்.

மே இறுதிக்குள் இந்த இடஒதுக்கீட்டில் மாணவர்களைத் தேர்வு செய்து அந்தப் பட்டியலை பள்ளிகளின் தகவல் பலகையில் ஒட்ட வேண்டும் என பள்ளிக் கல்வித் துறை உத்தரவிட்டுள்ளது.

யாருக்கு இடஒதுக்கீடு?

பெற்றோர் அல்லது பாதுகாவலரின் ஆண்டு வருமானம் ரூ.2 லட்சத்துக்கும் குறைவாக இருந்தால் அவர்களது குழந்தைகள் இந்த இடஒதுக்கீட்டைப் பெறலாம்.தாழ்த்தப்பட்டோர், பழங்குடியினர், பிற்படுத்தப்பட்டோர், மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்டோர், பெற்றோர் இல்லாத குழந்தைகள், எச்.ஐ.வி.யால் பாதிக்கப்பட்டோர், திருநங்கையர், துப்புரவுத் தொழிலாளர்களின் குழந்தைகளும் இந்த இடஒதுக்கீட்டைப் பெறலாம்.

Courtesy_

Also read the related Dinamani Editorial

கனவு மெய்ப்பட வேண்டும்!

First Published: 14 Apr 2012 05:48:07 AM IST

கல்வி உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ், தனியார் பள்ளிகளில் 25% இடங்கள் ஏழை மாணவர்களுக்காக ஒதுக்கப்பட வேண்டும் என்பதை உச்ச நீதிமன்றம் உறுதி செய்துவிட்டது. இந்தத் தீர்ப்பு இன்று முதலாகவே நடைமுறைக்கு வரும் என்றும் நீதிமன்றம் தெளிவாகக் கூறியுள்ளது.

தமிழ்நாடு அரசு சில மாதங்களுக்கு முன்பே இத்திட்டத்தை ஏற்று அறிவித்திருப்பதோடு, எப்படிச் செயலாற்ற வேண்டும் என்கிற விதிமுறைகளையும் ஏற்படுத்திவிட்டது. சென்ற ஆண்டு நவம்பர் மாதத்தில் தமிழ்நாடு அரசிதழில் அறிவிக்கை வெளியிட்டுள்ளது பள்ளிக் கல்வித் துறை.

ஆண்டு வருமானம் ரூ. 2 லட்சத்துக்கும் குறைவாக உள்ள பெற்றோர்களின் குழந்தைகள் ஏழை மாணவர்கள் தகுதியைப் பெறுவதாகத் தமிழக அரசு அறிவித்துள்ளது. இதனால், அரசு ஊழியர்களில் 90 விழுக்காட்டினர் பதவிகள் மூலம் நெருக்கடி தந்து இந்த 25% விழுக்காட்டினைப் பெற்றுப் பயனடைதல் சாத்தியமில்லை.

இருப்பினும், ஒரு பள்ளியில் 25%க்கும் அதிகமான எண்ணிக்கையில் விண்ணப்பங்கள் வந்தால் "ரேண்டம்' முறையில் தீர்மானிக்கப்படும் என்று அரசு அறிவித்துள்ளது. இந்த "ரேண்டம்' முறைத் தேர்வு எப்படி நடத்தப்பட வேண்டும் என்று அரசு அறிவிக்கையில் குறிப்பிடப்படவில்லை என்றாலும், இந்த "ரேண்டம்' முறை பள்ளி வளாகத்தில் பொது இடத்தில் வைத்து, விண்ணப்பித்த அனைத்துப் பெற்றோரின் முன்னிலையில் நடத்தப்பட்டால் மட்டுமே, இதில் ஊழல் இல்லாத நிலையை உருவாக்க முடியும். இல்லாவிட்டால், உள்ளூர் அரசியல் பிரமுகர்கள், கல்வி அதிகாரிகள் தலையீட்டால் மாணவர் சேர்க்கையில் குளறுபடி நடக்கும்.

25% இடங்கள் ஏழை மாணவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டால் தங்கள் லாபம் குறைந்துவிடும் என்று முணுமுணுக்கும் தனியார் பள்ளிகள் ஒருபுறம் இருக்க, அரசுப் பள்ளிகளுக்கு மாணவர்கள் வருகை மேலும் குறைந்துவிடும் என்று அரசுப் பள்ளி ஆசிரியர் அமைப்புகளும்கூட எதிர்ப்புத் தெரிவித்தன. அரசுப் பள்ளிகளில் கற்பித்தல் பணி தரமாக நடைபெற்றால் நிச்சயமாக மாணவர்கள் வரவே செய்வார்கள் என்பதை ஆசிரியர் சங்கங்கள் உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும்.

தமிழக அரசு அறிவிக்கை வெளியான போதிலும்கூட, இன்னும் சில நடைமுறைகளை அரசு விரிவாகச் செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் இருக்கிறது.

இந்தச் சட்டம் 6 வயது முதல் 14 வயதுக்குள்பட்ட மாணவர்களுக்கு மட்டுமே. அதாவது, ஒன்றாம் வகுப்பு முதல் 8-ஆம் வகுப்பு வரை பயிலும் மாணவர்களுக்கு மட்டுமே பொருந்தும். இதைக் காரணமாகக் காட்டி பிளஸ் 2 படிப்பில் கொள்ளை லாபம் பார்க்கும் தனியார் பள்ளிகள் நீதிமன்றத்தை நாடும். தமிழ்நாட்டைப் பொருத்தவரை 1-ஆம் வகுப்பு முதல் பிளஸ் 2 வரை இந்த 25% ஒதுக்கீடு அமல்படுத்தப்படும் என்பதை ஆணித்தரமாக அறிவித்து, இதுதொடர்பாகத் தடையுத்தரவு கோரும் மனுக்களை விசாரிக்கும் முன்பாக, தமிழக அரசிடம் கருத்தறிய வேண்டும் என்றும் "கேவியட்' தொடுத்து வைப்பது அவசியம்.

ஒவ்வொரு தனியார் பள்ளிகளுக்கும் அரசு நிர்ணயிக்கும் கல்விக் கட்டணம் மட்டும் நிர்வாகத்துக்குத் தரப்படவுள்ளது. இந்த இடஒதுக்கீட்டில் படிக்க வரும் மாணவர்களிடம் கற்பித்தல் மற்றும் வகுப்பறைச் சூழலில் எந்தவித பாகுபாடும் காட்டப்படக்கூடாது என்பதை இந்த அறிவிக்கை மிகத் தெளிவாக உணர்த்துகிறது. அதேபோல, மாணவர் சேர்க்கைக்கான விண்ணப்பங்கள் இலவசமாகத்தான் அளிக்கப்பட வேண்டும் என்பதையும் அரசு உறுதி செய்ய வேண்டும்.

ஒவ்வொரு பள்ளியும் மாணவர்களுக்கு வெவ்வேறு விதமான ஷூக்கள், டை, வண்ண உடைகள், உடற்பயிற்சி வகுப்பு நாளில் வெள்ளை உடை மற்றும் கேன்வாஸ் ஷு என்று பல வகை உடைகளை நிர்ணயித்து லாபம் பார்த்து வருகின்றன. அங்கே சேரும் இந்த ஏழை மாணவர்கள் இந்தச் செலவுகளை எப்படி ஏற்க முடியும்? அதனால், அரசுப் பள்ளி, தனியார் பள்ளி, நிதியுதவி பெறும் பள்ளி என அனைத்துப் பள்ளிகளுக்கும் ஒரேவிதமான சீருடையை மாணவ - மாணவியருக்கு அறிவுறுத்துவதும் அவசியம்.

தமிழகத்தில் தனியார் பள்ளிகளின் மற்றொரு வருவாய், பள்ளி வாகனங்களில் குழந்தைகளை அழைத்து வரும் பேருந்துக் கட்டணத்தால் கிடைக்கிறது. ஏழைக் குழந்தைகளால் பேருந்துக் கட்டணத்தைச் செலுத்த முடியாது. தற்போதுள்ள நடைமுறைப்படி தனியார் பள்ளி மாணவர்களுக்கு அரசு இலவச பஸ் பாஸ் கிடைப்பதில்லை. 25% இடஒதுக்கீடு வரும் கல்வியாண்டு முதலாகவே அமலுக்கு வரும் என்ற நிலையில், இத்தகைய இடஒதுக்கீட்டில் சேரும் மாணவர்கள் எந்தத் தனியார் பள்ளியில் படித்தாலும் அவர்களுக்கு அரசின் இலவச பஸ் பாஸ் வழங்குவதை இப்போதே உறுதி செய்யவும் வேண்டும்.

தனியார் பள்ளியில் படிக்கும் உயர் வருவாய்ப் பிரிவினரின் குழந்தைகளுக்கு இணையாக இந்த ஏழைக் குழந்தைகளும் படிப்பில், தேர்வில் சிறந்து விளங்குவார்கள் என்று சொல்லிவிட முடியாது. அதற்காகத்தான் இந்தச் சட்டத்தில், இத்தகைய குழந்தைகளை மற்ற குழந்தைகளுக்கு இணையான அறிவுத்திறன் பெறும் வகையில் சிறப்புப் பயிற்சி அளிக்க வகை செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்தக் குழந்தைகளுக்குச் சிறப்புப் பயிற்சி இல்லாவிட்டால், ஒருவிதமான தாழ்வு மனப்பான்மை ஏற்படக்கூடும். ஆகவே, சிறப்புப் பயிற்சியை ஏழை மாணவர்களுக்கு உறுதி செய்வது மிகமிக அவசியம்.

பல தனியார் பள்ளிகளில் மாணவர் சேர்க்கை, தீர்ப்பு வருவதற்கு முன்பே அவசர அவசரமாக முடிக்கப்பட்டுவிட்டது என்பதுதான் உண்மை. 2012-13 நிதியாண்டில் 25% மாணவர் ஒதுக்கீடு ஏற்கெனவே அறிவிக்கப்பட்டிருந்தும்கூட இந்த மாணவர் சேர்க்கை நடத்தி முடிக்கப்பட்டிருப்பது, அரசுக்கு நெருக்கடி தந்து, இந்த 25%க்குக் கூடுதல் இடங்களை அனுமதிக்க வேண்டிக்கொள்ளலாம் என்ற (கல்வி அதிகாரிகள் கொடுத்த) தைரியம்தான், வேறென்ன!

நல்லதொரு சட்டம் இயற்றப்பட்டு, உச்ச நீதிமன்றமும் அதை உறுதி செய்து விட்டிருக்கிறது. இதை நடைமுறைச் சாத்தியமாக்கும் பொறுப்பு அரசிடம்தான் இருக்கிறது. சட்டம் செயலாக்கப்பட்டாலே போதும், கல்வி குடிசைகளைப் போய்ச் சேரத் தொடங்கிவிடும்!

Courtesy_

Friday, 13 April 2012

Supreme Court upholds RTE Act, 2009

Supreme Court upholds RTE Act

J. VENKATESAN

NEW DELHI, April 12, 2012

Children from weaker sections can now have access to good quality education at the elementary level. File photo: K.R. Deepak

Children from weaker sections can now have access to good quality education at the elementary level. File photo: K.R. Deepak

The Supreme Court on Thursday by a majority of 2:1 upheld the constitutional validity of the Right of Children to Free and Compulsory Education Act, 2009, which provides for free and compulsory education to children between the age of 6 and 14 years and mandates government/aided/and non-minority unaided schools to reserve 25 per cent of the seats for these children.

A Bench of Chief Justice S.H. Kapadia and Justice Swatanter Kumar while upholding the law, however, held that it would not be applicable to unaided minority schools. Justice K.S. Radhakrishnan, gave a dissenting judgment.

The majority judgment said: "We hold that the Right of Children to Free and Compulsory Education Act, 2009 is constitutionally valid and shall apply to a school established, owned or controlled by the appropriate Government or a local authority; an aided school including aided minority school(s) receiving aid or grants to meet whole or part of its expenses from the appropriate Government or the local authority; a school belonging to specified category; and an unaided non-minority school not receiving any kind of aid or grants to meet its expenses from the appropriate Government or the local authority."

The CJI who wrote the judgment said: "It will operate from today. In other words, this will apply from the academic year 2012-13. However, admissions given by unaided minority schools prior to the pronouncement of this judgment shall not be reopened.

"By judicial decisions, right to education has been read into right to life in Article 21. A child who is denied right to access education is not only deprived of his right to live with dignity, he is also deprived of his right to freedom of speech and expression enshrined in Article 19(1) (a). The 2009 Act seeks to remove all those barriers including financial and psychological barriers which a child belonging to the weaker section and disadvantaged group has to face while seeking admission."

The Bench said: "It is true that, as held in the T.M.A. Pai Foundation as well as the P.A. Inamdar judgments, the right to establish and administer an educational institution is a fundamental right, as long as the activity remains charitable under Article 19(1) (g). However, in the said two decisions the correlation between Articles 21 and 21A, on the one hand, and Article 19(1) (g), on the other, was not under consideration.

Further, the content of Article 21A flows from Article 45 (as it then stood). The 2009 Act has been enacted to give effect to Article 21A. For the above reasons, since the Article 19(1) (g) right is not an absolute right as Article 30(1), the 2009 Act cannot be termed as unreasonable."

The Bench said: "To put an obligation on the unaided non-minority school to admit 25 per cent children in class I under Section 12(1) (c) cannot be termed as an unreasonable restriction. Such a law cannot be said to transgress any constitutional limitation. The object of the 2009 Act is to remove the barriers faced by a child who seeks admission to class I and not to restrict the freedom under Article 19(1) (g).

"From the scheme of Article 21A and the 2009 Act, it is clear that the primary obligation is of the State to provide for free and compulsory education to children between the age of 6 and 14 years and, particularly, to children who are likely to be prevented from pursuing and completing the elementary education due to inability to afford fees or charges."

Courtesy_

Also read the related stories

The detailed Judgment is at: http://righttoeducationact.blogspot.in


Disclaimer

This Blog Spot is meant for publishing reports about the usage of RTE Act (The Right of Children to Free and Compulsory Education Act, 2009) so as to create an awareness to the general public and also to keep it as a ready reckoner by them. So the readers may extend their gratitude towards the Author as we quoted at the bottom of each Post under the title "Courtesy".Furthermore, the Blog Authors are no way responsible for the correctness of the materials published herein and the readers may verify the concerned valuable sources.

Labels

10 Kms. (1) 1993 (1) 2005 (1) 2009 (1) 2010 (1) 2012 (2) 2013 (2) 2014 (1) 2015 (2) 2016 (1) 2018 (1) 2019 (1) 25% Quota for Poor Students (7) 5th Standard (1) 8th Standard (1) Abdul Kalam (1) ABIDe (1) Accountancy (1) Act (2) Admission criteria (2) Aided Schools (3) Allahabad High Court (1) Amendment (1) Andhra Pradesh (1) Answer Sheet (2) Article (22) Avinash Mehrotra case (1) Bangalore (1) Bar-coded Answer Sheet (1) Bare Acts (1) Best Teachers Awards (1) Bihar (1) Bill (1) Biology (1) Board Exams (6) Botany (1) Caning (1) Cartoon (1) CBSE (5) Character Code (1) Cheating (1) Chemistry (1) Chennai (1) Chief Minister (1) Child Rights and You (CRY) (1) Children (3) Christians (1) CIC (1) Closure (1) Commission for Protection of Child Rights (1) Compulsory pass (1) Corporal punishment (1) Curse (1) Delhi High Court (2) Demerits (1) Diary (1) Dinamalar (4) Dinamani (8) Directory (1) Disobeying order (1) Display Board (1) Do's and Don'ts (1) Do's and Dont's (1) Don Bosco School (1) Download (2) Dress Code (1) Editorial (1) Education (4) Education Department (2) Exam Materials (1) Examinations (16) FAQs (1) Fee defaulter (1) Fees Determination Committee (2) Fees Determination Rules (1) Fine (1) Five Judges Bench (1) Foolish Policy (1) Frontline (1) Fundamental Right (2) Gazette (1) Goa CM (1) Good Manners (1) Govt. Schools (4) Govt. Servants (1) Grace Marks (1) H.Sc. (7) Hair cut (1) Hills (1) How to Learn (1) HRD Ministry (1) Implementation (1) Income Certificate (1) Indian Kanoon (2) Interview (1) Judgment (2) Karnataka (2) Kids (3) KUSMA (1) Labour Acts (1) Labour Laws (1) Links (3) Madras High Court (7) Madurai (1) Madurai Bench (1) Manapet Govt. School (1) Maths (2) Matriculation Schools (2) Merits (1) MGR (1) Mid Day Meal Scheme (1) Minimum Land requirements (3) Minor School Students (1) Minority Institutions (1) Mountains (1) National Building Code (1) NCF (1) New Indian Express (1) New Pattern of Exam (1) NGO (1) Online (1) Opinion (1) Parents (2) Personal Liberty (1) Plus 1 Exam (1) Plus 2 Exam (7) Politicians (1) Pondicherry (10) Poor Students (2) Practical Examination (1) Preparedness (1) President of India (1) Private Schools (8) Public Exam (1) Punishment (1) Punjab (1) Question Paper (3) Recognition (3) Results (4) Right to Life (1) RTE Norms (1) RTE Rules (2) RTI (1) RTO (1) Rules (1) S.V.Chittibabu Commission (1) Safety standards (1) Salient features (1) Samacheer Kalvi (6) School Bags (2) School Buildings (1) School students (1) School Vehicle (1) Schools (3) Science (1) Secondary Education Board Bill (1) Selling Books (1) Service Book (1) Song (1) SSLC (12) State Consumer Disputes Redressal Commission (1) Student (1) Summer Vacation (1) Supreme Court (5) Syllabus (1) Tamil Nadu (9) Tamil Subject (1) Teachers (3) Teachers' Day (2) THE HINDU (7) Thirukural (2) Three Judges Bench (2) Time Table (2) Times of India (1) TIPS (2) Toilets (1) Tough & Easy (1) Traffic Rules (1) Transfer Certificate (1) Two-wheeler (1) Unaided Schools (5) Uniforms (1) Upholding RTE Act (3) USE Act (1) Uttar Pradesh (1) Walking (1) Who's Who (1) Wikipedia (1) Window of opportunity (1) Young Wards (1) Zoology (1) எது சமச்சீர்க் கல்வி? (2) எந்த குழந்தையும் நல்ல குழந்தைதான் (1) கல்வி கற்கும் வழி (1) தி இந்து (1) மன அழுத்தம் (1) முப்பருவ கல்விமுறை (1)

Popular Posts